Przejdź do treści

Agresja u dzieci z zespołem Aspergera – przyczyny, skutki i metody terapii

Chłopiec wygląda na sfrustrowanego i przeciążonego, zasłania uszy i krzyczy. U dzieci z zespołem Aspergera agresja może wynikać z przeciążenia sensorycznego, trudności w komunikacji lub zmian w rutynie, często będąc sposobem na wyrażenie frustracji i lęku.
Agresja u dzieci z zespołem Aspergera – przyczyny, skutki i metody terapii. Fot. AdobeStock
Podoba Ci
się ten artykuł?

Zespół Aspergera to nieurozróżnicowanie należące do spektrum autyzmu, które objawia się specyficznym sposobem postrzegania świata. Osoby z ZA często mają trudności w interakcjach społecznych, wykazują silne i wyjątkowo szczegółowe zainteresowania oraz preferują przewidywalność w codziennym życiu. Choć samo zaburzenie nie jest bezpośrednio związane z agresją, dzieci mogą przejawiać takie zachowania konkretne bodźce czy sytuacje. 

 

Przyczyny agresji u dzieci z zespołem Aspergera 

Agresja u dzieci z zespołem Aspergera wynika przede wszystkim z trudności w radzeniu sobie z nadmiarem emocji i rozumieniu norm panujących w społeczeństwie. Każdy człowiek jest jednak inny, tak samo każde zaburzenie objawia się w sposób indywidualny. Można jednak wymienić potencjalne sytuacje, w których może dojść do wybuchu agresji: 

  • przeciążenie sensoryczne – dzieci z zespołem Aspergera często są nadwrażliwe na bodźce sensoryczne, takie jak hałas, światło czy tłum ludzi. Nadmiar takich irytujących bodźców może z łatwością doprowadzić do frustracji i wybuchów złości, 
  • trudności w komunikacji – problemy z wyrażeniem swoich potrzeb i uczuć mogą powodować narastające napięcie, które znajdzie ujście w zachowaniach agresywnych, 
  • zmiany w rutynie – preferując stałość i przewidywalność otaczającego świata, dzieci z ZA nie tolerują niespodziewanych zmian w codziennym harmonogramie. Eskalacja napięcia może doprowadzić do gwałtownych reakcji. 

 

Chłopiec stoi przodem do tablicy szkolnej ze skomplikowanym wzorem. Zespól Aspergera stwarza możliwość uczenia wybiórczego na poziomie wyższym od ogółu.

Jak radzić sobie z agresją u dziecka z zespołem Aspergera? 

Jak podaje przegląd literatury dotyczącej związku między zaburzeniami ze spektrum autyzmu a zachowaniami agresywnymi („Risk and dynamics of violence in Asperger’s syndrome”, Stål Bjørkly), najważniejsze jest zrozumienie przyczyn takiego zachowania i zastosowanie odpowiednich, dostosowanych do konkretnej sytuacji strategii: 

  • stworzenie przewidywalnego środowiska – ustalenie planu dnia i unikanie niespodziewanych zmian może pomóc dziecku poczuć się bezpiecznie, jednocześnie redukując ryzyko agresywnych zachowań, 
  • nauka rozpoznawania emocji – terapia poznawczo-behawioralna do pewnego stopnia pomoże dziecku w identyfikowaniu i nazywaniu własnych emocji, co ułatwia kontrolowanie przesadnych reakcji, 
  • techniki relaksacyjne – głębokie oddychanie czy wizualizacje to proste, aczkolwiek nie zawsze skuteczne metody radzenia sobie ze stresem i napięciem. Wszystko zależy od konkretnej osoby, 
  • współpraca z terapeutą – regularne konsultacje z psychologiem lub terapeutą specjalizującym się w pracy z dziećmi z ZA są kluczowe dla opracowania strategii radzenia sobie z agresją. 

 

Dziewczynka leży w namiocie tipi, uśmiechając się i bawiąc w przytulnym otoczeniu. Wskazówki dla rodziców dzieci z zespołem Aspergera obejmują zapewnienie przewidywalnej rutyny, wspieranie ich zainteresowań, naukę rozpoznawania emocji oraz cierpliwe budowanie umiejętności społecznych w bezpiecznym środowisku.

Zespół Aspergera a leczenie farmakologiczne 

Obecnie nie istnieją leki dedykowane wyłącznie leczeniu zespołu Aspergera. Jednak w przypadku występowania współistniejących zaburzeń, takich jak stany lękowe, depresja czy nadpobudliwość, lekarze mogą zlecić stosowanie odpowiednich leków w celu złagodzenia tych objawów. Jednak farmakologia to ostateczność. Tłumienie mocnych emocji na dłuższą metę nie pomoże, najpierw trzeba je zrozumieć. Do najczęściej stosowanych leków można zaliczyć: 

  • inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) – np. fluoksetyna, sertralina (stosowane w leczeniu lęków i depresji), 
  • leki przeciwpsychotyczne – np. risperidon, arypiprazol (pomagają w kontrolowaniu zachowań impulsywnych i agresji), 
  • stymulanty – np. metylofenidat (często stosowany u osób z ADHD współistniejącym z zespołem Aspergera), 
  • leki przeciwlękowe – np. buspiron (łagodzi objawy silnego niepokoju). 

 

Bibliografia: 

  1. Bjørkly S., Risk and dynamics of violence in Asperger’s syndrome: A systematic review of the literaturę, Aggression and Violent Behavior 2009, 14(5):306-312.  
  2. Del Pozzo J., Roche M. W., Silverstein S. M., Violent behavior in autism spectrum disorders: Who’s at risk?, Aggression and Violent Behavior 2018, vol. 39, 53-60. 
  3. Im D. S., Template to Perpetrate: An Update on Violence in Autism Spectrum Disorder, Harvard Review of Psychiatry 2016, 24(1):14-35. 
  4. Newman S. S., Ghaziuddin M., Violent Crime in Asperger Syndrome, The Role of Psychiatric Comorbidity, Journal of Autism and Developmental Disorders 2008, vol. 38, 1848-1852. 

Podoba Ci się ten artykuł?

Powiązane tematy:

i
Treści zawarte w serwisie mają wyłącznie charakter informacyjny i nie stanowią porady lekarskiej. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem.
Podoba Ci
się ten artykuł?